Jeśli zapytać turystów odwiedzających Toskanię o ulubione miasteczko, to jestem pewna, że odpowiedzi będzie wiele i bardzo różnorodne. Każde ma swój urok, a to, czy nam się podobają, zależy od wielu subiektywnych czynników. Dla nas najbardziej urokliwym pozostanie chyba Pienza, ale dlaczego? Trudno znaleźć jednoznaczną odpowiedź.

Ciekawa jest jego historia. Przed wyborem niejakiego Enea Silvio Piccolomini na papieża o imieniu Pius II w 1458 roku, Pienza właściwie nie istniała. Tu się przyszły papież urodził, ale wtedy trudno byłoby nazwać je miastem. Dopiero Pius II postanowił zadbać o swoje rodzinne strony i zatrudnił architektów do budowy renesansowego miasta idealnego. Wokół głównego placu imienia – jakże by inaczej – Pio II wybudowano Palazzo Piccolomini z apartamentami papieskimi, siedzibę władz miasta, pałac miejscowego biskupa (Palazzo Borge, obecnie zamienione na muzeum katedralne) oraz katedrę. Koniecznie zajrzyjcie na jej tyły, wtedy zrozumiecie, jak na niewielkiej przestrzeni udało się uzyskać wrażenie przestronności. Tylko przód katedry znajduje się na tym samym poziomie co plac, cały tył opada w dół, co niestety nie pozostaje bez wpływu na stan murów.

Spacer na jej tyły pozwala dodatkowo odkryć prawdziwy urok Pienzy. Bo najpiękniejsze w miasteczku są widoki na dolinę rzeki Orcia. Trasa panoramiczna prowadzi wzdłuż obwarowań, a co kilka metrów widoki wydają się piękniejsze. Wkrótce odkrywamy ten, który będziemy mieć przed oczami długo jeszcze po powrocie do Polski. Długa, wijąca się jak wąż, aleja cyprysowa prowadzi do kamiennego gospodarstwa. Obrazek jak z folderów turystycznych, który zapewne dla wielu stał się ikoną krajobrazu Toskanii. Urok tego miejsca docenili amerykańscy twórcy filmu „Gladiator”. Ci, którzy go oglądali, na pewno skojarzą miejsce.

Z zachwytem w duszy nad urodą Val d'Orcia przemieszczamy się dalej wąskimi uliczkami zaglądając mieszkańcom do domów. Na schodkach i murkach stoją kwiaty w doniczkach, powiewają firanki, gdzieniegdzie widać bawiące się dzieci. Zdecydowanie mamy wrażenie, że Pienza to miasteczko nie turystyczne, wcale nie na pokaz, tylko żyjące prawdziwym życiem, przynajmniej po sezonie. Chyba dlatego tak dobrze się tu czujemy. Poza tym człowiek najedzony też jest szczęśliwszy, a tutaj właśnie jemy przepyszny obiad z obfitym deserem. Szkoda tylko, że musimy stąd tak szybko uciekać...

(kg)