Poniedziałek wielkanocny wykorzystujemy na wycieczkę do krakowskich dolinek. Jedziemy do miejscowości Wierzchowie, gdzie na parkingu przy placu zabaw w centrum wsi można, a nawet trzeba, zostawić samochód. Do jaskini można dojść jedynie pieszo (chyba że jest się mieszkańcem domów położonych na drodze dojazdowej do wejścia do jaskini). Przed wyjazdem sprawdziliśmy, czy jaskinia jest na pewno czynna w dzień wolny od pracy – miała być czynna, jednak na tablicy przy wejściu do jaskini znajdujemy napis: „Nieczynne w święta wielkanocne”. Już mieliśmy się wycofać, na szczęście jednak postanowiliśmy upewnić się, czy aby na pewno jest to aktualna informacja. Co prawda w kasie nikogo nie było, ale obok oczekiwali również zainteresowani wejściem do jaskini turyści. Dowiedzieliśmy się, że pan przewodnik właśnie z grupą zwiedza jaskinię, a bilety będzie można kupić po jego powrocie.

Jaskinia jest największą na Jurze z najdłuższą trasą turystyczną. Już w XIX wieku została udostępniona dla zwiedzających, a to dlatego, że właściciele pensjonatów z pobliskiego uzdrowiskowego Ojcowa kombinowali, jak kuracjuszom z zaboru rosyjskiego uatrakcyjnić pobyt. Do pobliskiego Krakowa potrzebny był już paszport. Wozili więc ich tu wozami. Dzisiaj też Jaskinia Wierzchowska stanowi ciekawy cel wycieczki. Zwiedza się ją wyłącznie z przewodnikiem ok. 50 min, długość trasy to ok. 1 km. Dzieci najbardziej interesowały nietoperze i faktycznie kilka udało nam się wypatrzeć. Były to małe podkowce żywiące się owadami. Na trasie spotkaliśmy również niedźwiedzia i hienę – jako że ich kości znaleziono w jaskini. Przy końcu trasy trafiamy też do Sali Człowieka Pierwotnego, gdzie siedzi tenże przy ognisku – ponoć w sezonie żywy, co nieźle może przestraszyć dzieciaki. W jaskini znaleziono ślady po ogniskach i różne naczynia z dawnych czasów, ale pan przewodnik tłumaczył nam, że człowiek pierwotny wcale jaskiń nie zamieszkiwał, jedynie tam przebywał czasowo i tu chował zmarłych. W Sali Balowej mogliśmy obejrzeć wystawkę skamielin i dowiedzieliśmy, że faktycznie urządza się tu bale z okazji m.in. Andrzejek i Sylwestra. Świadczyły o tym powieszone w tej sali balony! Uczniowie przyjeżdżają tu na warsztaty, a studenci na egzaminy.

Drugi etap naszej wycieczki to Dolina Kluczwody, do której podjechaliśmy samochodami. U wylotu dolinki jest mały parking, gdzie można zostawić auto. Już na samym początku doliny ciekawostka – punkt graniczny austriacko-rosyjski. Tędy przebiegała w przeszłości granica. Obecnie ta pamiątka znajduje się na terenie prywatnej posesji. Widać, że jej właściciele mają niezłą fantazję, bo wysoko na skale umieścili głowę smoka, której - jak dzieci stwierdziły - można się nieźle przestraszyć.

Naszym celem była skała zamkowa. Wiedzieliśmy, że na jej szczycie znajdziemy ruiny, ale trudno mi było sobie wyobrazić, w jakim będą stanie. Samą skałę zlokalizowaliśmy dzięki tablicy umieszczonej w jej pobliżu ze zdjęciami atrakcji Jury, bo drogowskazu zabrakło. Trzeba było pokonać rzeczkę i wspiąć się pod górę. Gdy docieraliśmy na szczyt, zaczynało grzmieć, ale warto było, choć okazało się, że nie dla pozostałości po zamku, bo bardzo były nikłe, bardziej dla widoków.

Odpuściliśmy sobie dalszy spacer dolinką, bo dzieci były zmęczone i marudne, wróciliśmy więc do samochodu tą samą drogą. Ciekawa jednak jestem dalszej trasy, bo pierwsza część dolinki szczerze powiedziawszy aż tak bardzo nas nie zachwyciła.

(kg)