Zaczęło się pechowo, bo odwołali nam lot. Już zaczęliśmy dostrzegać w tym fakcie jakieś fatum, znak, że nie możemy latać samolotami, tym bardziej, że poprzednie nasze samolotowe wakacje, czy też plany takowych, też w jakiś sposób pechowe były.

Dwa dni opóźnienia, Kraków zamiast Rzeszowa i jednak lecimy! Wylądowaliśmy na lotnisku w pobliżu Trapani, przenosząc się z pełni zimy w przepiękną i ciepłą wiosnę. Dookoła mnóstwo kwiatów i soczysta zieleń, plantacje oliwek i winogron, skały, wzgórza, średniowieczne miasteczka i starożytne ruiny.

Rezydowaliśmy na początku na malowniczym przylądku San Vito Lo Capo. Nad naszym kempingiem wznosił się mur skalny oblegany przez wspinaczy, z drugiej strony o skalisty brzeg rozbijały się fale morza.

Niedaleko stamtąd było do rezerwatu chroniącego najpiękniejszą część wybrzeża. Droga asfaltowa
kończyła się niespodziewanie, dalej można było wędrować tylko pieszo.

Wspinaliśmy się w poszukiwaniu starożytnych ruin w upalnym słońcu. Na szczycie wzgórza w okolicy Segesty czekał na nas amfiteatr grecki. Warto było odkrywać to miejsce samodzielnie, nie korzystając z autobusu, który podwoził bardziej leniwych turystów.

Ciekawe były saliny, czyli miejsca, które i dzisiaj służą do wytwarzania soli z wody morskiej. Bardzo malownicze miejsca z wiatrakami, w których gruba sól była kiedyś mielona.

Trochę odmienny charakter ma wschodnia część wyspy - nocowaliśmy tam w hostelu w Katanii. Ruch uliczny przyprawiał o ból głowy i przyczynił się do pojawienia kolejnych siwych włosów na głowie Darka. Zasad nie ma - jedyna, jaką udało nam się zauważyć, to taka, że kto pewniejszy i o silniejszych nerwach, ten jedzie. Samochody poobijane, powiązane sznurkiem, poklejone folią - drobnymi wgnieceniami nikt tam się nie przejmował. Cud, że nam się udało nie porysować samochodu, choć szybę mieliśmy wybitą w sam dzień wyjazdu - nie zapłaciliśmy odpowiedniej kwoty panu parkingowemu za pilnowanie samochodu, więc można powiedzieć, że sami byliśmy sobie winni. Cóż, doświadczyliśmy, jak działa lokalna mafia...

Pewnego wieczora właściciel hostelu, w którym spaliśmy, przyszedł z wiadomością, że wybucha Etna. Pobiegliśmy na dach kamienicy, gdzie mieścił się taras, i skąd mieliśmy świetny widok na oddalony ok. 40 km wulkan. Faktycznie nawet w ciemnościach było widać buchający ogień i strumyczek lawy spływający po zboczu. Rano podjechaliśmy aż na wysokość 2 tys. metrów. Po stronie południowej (myślę że i po północnej jest podobnie) mieści się tam gigantyczny parking dla samochodów, choć najczęściej turyści podjeżdżają tam autokarami, korzystając ze zorganizowanych wycieczek. Dalej można było wjechać kolejką (działała mimo erupcji - widocznie te wybuchy nie były czymś nadzwyczajnym), następnie przesiąść się na auto z napędem 4x4 i z przewodnikiem udać się jak tylko blisko się da w pobliże krateru. Zrezygnowaliśmy z tej przyjemności za jedyne 50 Euro za osobę i poszliśmy sobie pospacerować po kraterach, których pełno było w pobliżu. Pola wulkaniczne ciągnęły się prawie po horyzont. Jest coś fascynującego i wciągającego w tym krajobrazie. Pewnie gdyby nie było z nami dzieci, doszlibyśmy aż na sam szczyt (ponad 3 tys. m n.p.m.), choć nie wiem, czy taka samodzielna eksploracja jest dozwolona powyżej już pewnej wysokości.

Sycylia wydawała nam się całkowicie odmienna od reszty Włoch czy Europy - mniej zabiegana, może też trochę mniej schludna, ale przez to swojska. Szczególnie to odczuwaliśmy, gdy przypatrywaliśmy się pracy rybaków w porcie lub wędrowaliśmy wąskimi uliczkami miast, w których ponad naszymi głowami zwisało kolorowe pranie: obrusy, pościele, ubrania. Nawet w Palermo wystarczyło wejść w boczne uliczki, by trafić na bazary, warsztaty w bramach, punkty naprawcze wprost na ulicy - bardziej przypominały te labirynty uliczek arabskie suki niż włoskie miasteczko.

Raz pojechaliśmy zupełnymi bezdrożami na obiad, zjedzony przez nas w najbardziej odludnym miejscu, jakie można sobie wyobrazić. Trafiliśmy tam tylko dzięki wskazówkom z ulotki, wręczonej nam na parkingu. Odpowiedzieliśmy na wezwanie przygody i nie żałowaliśmy. Poczuliśmy tam do głębi klimat sycylijski i jestem pewna, że drugi raz w to miejsce nie potrafiliśmy trafić - niestety ulotkę zgubiliśmy... Pyszne jedzenie i słodycze - to główne wspomnienie nasze z Sycylii. Rurki z kremem, ciasta, marcepanowe owoce, ogromne porcje lodów, czy obiadowe: makarony, bakłażany, przystawki, oliwa z oliwek i oliwki, które - o, dziwo! - na Sycylii mi smakowały.

Oj, jedzenia sycylijskiego mi brak...


Wyjazd miał miejsce na początku kwietnia 2013 r. w okresie świąt wielkanocnych.